Jo Terlouw, directeur KansPlus, over dood van cliënte NOVO: ‘Wij voelen ons machteloos ten opzichte van dit gedoogbeleid’

De beelden van Roelie, de mevrouw die in een voorziening in Onnen van Novo werd mishandeld en uiteindelijk overleed, schokten iedereen.

Hoe is het mogelijk dat de betrokken groepsleiding zich zo te buiten ging?
Hoe is het mogelijk dat de Raad van Bestuur waardering uitspreekt voor het optreden van die medewerkers?
Hoe is het mogelijk dat er geen vervolging en veroordeling plaatsvindt? 
Waarom probeert men zaken onder het tapijt te schuiven door te trachten een televisie uitzending  te voorkomen?

Waarom antwoordt de Staatssecretaris van VWS niet op vragen van het kamerlid Leijten die er al enkele maanden liggen over deze situatie?
Hoe kan het dat na de zaak Yolanda Venema, na de kwestie Brandon opnieuw mishandeling van deze aard zich voordoet?
Hoe kan het dat de ene instelling niet leert van de andere?
Hoe kan het dat de koepelorganisatie Vereniging Gehandicaptenzorg Nederland het doet voorkomen alsof we aardig op weg zijn in de sector?

Natuurlijk -aldus VGN- een betreurenswaardig incident maar gezien de vele rapporten, handreikingen en dergelijke die men heeft geproduceerd, wordt toch het beeld gepropageerd dat het behoorlijk op orde is in de sector.
Gemakshalve wordt er voorbij gegaan aan de vele kritische inspectierapporten en de alarmerende cijfers die in de televisie uitzending over de sector werden gepresenteerd. Overigens gelukkig dat de inspectie zich nu onaangekondigd in voorzieningen meldt en kritisch zaken beschouwt. Minimumnormen ten aan zien van veiligheid,vrijheidsbeperking, kwaliteit van personeel en organisatie, ondersteuningsplannen worden veelal niet gehaald. Hoezo het gaat goed?

De aanbevelingen van de Denktank complexe zorg (Brandon), die bijvoorbeeld inhouden dat kwaliteit van personeel vereist is, dat verschillende disciplines goed moeten samenwerken, dat er sprake moet zijn van een open cultuur, dat er een duidelijke visie bijvoorbeeld ten aanzien van vrijheidsbeperking moet zijn, dat de uiteindelijk verantwoordelijke personen geacht mogen worden te zorgen dat er cliëntgericht, methodisch en systematisch wordt gewerkt, dat er ondersteuningsplannen zijn, dat er goed gecommuniceerd wordt met onder andere ouders en vertegenwoordigers. Het moet toch niet zo moeilijk zijn om te zorgen dat de deskundigheid van medewerkers meer aandacht krijgt, dat de continuïteit van de zorg (en dus een vaste bezetting) gegarandeerd is. Al die aanbevelingen lijken aan dovemansoren besteed.

We gedogen dit allemaal. Er staat niet voor niks “machteloos” boven deze bijdrage. Machteloos, dat voelen wij ons bij KansPlus. Moeten we voor de zoveelste keer de kat de bel aan binden? Wat moeten we nu nog doen na al zoveel keer misstanden te hebben aangetoond? Na voorstellen te hebben gedaan, na projecten te hebben uitgevoerd om ouders/familie die in hoogst miserabele omstandigheden zijn terecht gekomen in de zorg voor hun verstandelijk gehandicapte familielid bij te staan en te proberen weer perspectief te bieden? Alom lof voor die inspanningen van KansPlus. Ook  VWS spreekt zich positief uit over het uitgevoerde project. Helaas wordt het project niet vervolgd, omdat financiering door VWS of anderszins uitblijft. Gevolg: mensen met een verstandelijke handicap en hun familie in de sector blijven geconfronteerd worden met indringende problemen en worden veelal aan hun lot overgelaten.

VWS heeft een of ander vaag actieplan onvrijwillige zorg gepresenteerd aan de Tweede Kamer. U gelooft het niet maar één van de actiepunten is het bevorderen van de deskundigheid van Raden van Bestuur…Hoezo daar geld in stoppen in tijden van krapte? Het is gewoon hun werk zou je zeggen en men wordt er meer dan behoorlijk voor betaald.

Ik kan deze litanie moeiteloos uitbreiden.

En ding blijft:  een machteloos gevoel en in de steek gelaten zorgvragers en hun familie.
Wij moeten ons allemaal diep schamen.

Jo Terlouw