Artikel NRC van 9 januari 2014: Mensen met een vlekje? Buurt schiet niet te hulp. Lof der oppervlakkigheid, proefschrift van Femmianne Bredewold

Mensen met een verstandelijke of psychiatrische problematiek moeten gaan deelnemen aan de ‘participatie’ samenleving waar burgers meer voor elkaar zorgen. Femmianne Bredewold, gepromoveerd aan de Universiteit van Amsterdam, onderzocht hoe het contact verloopt tussen buurtbewoners en en mensen met een verstandelijk of psychiatrische beperking. In 2015 gaan de mensen met een zwaardere zorgvraag zelfstandig wonen: het aantal bedden daalt met een kwart. Bredewold concludeert dat het niet realistisch is te verwachten dat buurtbewoners substantieel bijspringen. Er is nauwelijks contact en buurtbewoners zitten ook niet op dat contact te wachten.
Mensen met een verstandelijke handicap missen de vaardigheden om mee te kunnen draaien in de buurt. En ze komen vaak ook terecht in de relatief arme wijken waar buurtbewoners zelf al de nodige problemen hebben.
Mensen kunnen in een sociaal isolement raken, en erger nog uigebuit en getreiterd worden. Er is weinig aandacht voor het risco van misbruik van deze mensen. Hoe dichterbij ze komen wonen, hoe minder maatschappelijke steun er is. Zelfstandig wonen kan, maar alleen onder goede voorwaarden. Bredewold: ‘Ik zou de gemeenten echt aanbevelen om ze in ieder geval in groepen dicht bij elkaar te zetten, met altijd iemand in de buurt die kan helpen, en tot wie de buurtbewoners zich kunnen richten’. Ze zte in op ‘licht en begrens contact’.
Lees de samenvatting van haar proefschrift ‘Lof der oppervlakkigheid’door op onderstaande link te klikken.
samenvatting-bredewold[1]